రిపబ్లిక్ డే వచ్చేసిందోచ్.. బ్లాగర్లకు విన్నపం

రిపబ్లిక్ డే పరంగా పాఠశాల రోజులలో (అంటే చదువుకునే రోజులలో అని చదువుకో మనవి) మేము చక్కగా జరుపుకునే వాళ్ళము. నాకు గుర్తు తెలిసినప్పటి నుంచి నేను విజయవాడ SKPVV హిందూ హైస్కూల్ విధ్యార్ధిని. అలాగే మేము బావాజీ పేట మొదటి లైన్లో ఉండే వాళ్ళము. నాన్నగారు విజయవాడ రైల్వేస్టేషన్‍లో పని చేసే వారు. వారి ఉద్యోగరీత్యా ఉదయం తొమ్మిది గంటలకల్లా వెళ్ళే వారు. నాకు మ్యూజికల్ కళాశాలలో నాట్యభ్యాశం ముగించుకుని ఎనిమిదిన్నరకల్లా ఇంటికి చేరుకునే వాడిని. అలాంటి రోజుల్లో నాకు బాగా గుర్తున్న కొన్ని సంఘటనలలో ఒకటి నాన్నగారితో వెళ్ళి కూరగాయల మార్కెట్‍కు వెళ్ళి కూరగాయలు తీసుకుని వచ్చేవాడిని. కూరగాయలి కొనిచ్చి నాన్నగారు ఉద్యోగానికి వెళ్ళేవారు. ఆలా మార్కెట్ నుంచి వచ్చిన తరువాత అమ్మ పెట్టిన పెరుగన్నం తిని ఝాం ఝాం అంటూ స్కూల్‍కి పరిగెత్తే వాడిని. అదిగో అలాంటి రోజుల్లో మరొకటి ఈ రిపబ్లిక్ డే రోజు.

స్వతహాగా మా పాఠశాల నిభందనల ప్రకారం ఆకు పచ్చ లాగు అలాగే తెల్ల చొక్కా వేసుకుని వెళ్ళేవాళ్ళం. అలాగే నాట్యాభ్యాసానికి తెల్ల పైజామా పై తెల్ల కుర్తా వేసుకుని వెళ్ళే వాడిని. కానీ ఒక్క రిపబ్లిక్ డే నాడు మాత్రం చక్కగా ఉదయం నుంచి సాయంత్రం దాకా వైట్ అండ్ వైట్ అన్న మాట. అలా తెల్ల డ్రస్ వేసుకుని చాలా మంది వచ్చే వాళ్ళు కానీ నేను మాత్రం తళతళ మని మెరుస్తూ ఉండే వాడిని. ఎందుకంటారా.. తెల్ల లాల్చి కుర్తా డ్రస్‍పై మా అమ్మ చాలా శ్రద్ద తీసుకునేది. ఎందుకంటే ఇది భరతనాట్యం నేర్చుకునేటప్పుడు వేసుకునే డ్రస్ కదా అందుకన్నమాట. మా అమ్మకు నాట్యం అంటే ఎందుకో తెలియని అభిమానం. అందువల్ల స్కూల్ విధ్యార్దులందరిలో నేను కొంచం స్పెషల్‍గా కనబడే వాడిని. అలా మెరుస్తూ ఉండటం వల్ల మా హెడ్ మాస్టారు గారు ఆ నాటి ప్రతిజ్ఞని నా చేత చదివించే వారు. అలా అలవాటైన ప్రతిజ్ఞా కార్యక్రమం ఇంటర్ మీడియట్ కాలేజీ రోజుల్లో కొనసాగినా, డిగ్రీ రోజుల్లో సాగలేదు. అందుకు కారణం నేను చదువుకున్నది ముస్లిం కాలేజీ. అక్కడ ఇలాంటివి పాటించేవారు కాదు.

కానీ ఉద్యోగ భాధ్యతలు వచ్చిన తరువాత నేను చొరవ తీసుకుని ఈ రోజున అక్కడ పని చేసే వారిలో ఔత్సాహికులను ఓ చోట చేర్చి జండా వందన కార్యక్రమం చేసే వాడిని. పోను పోను ఔత్సాహికులు తగ్గిపోవడం వల్ల రిపబ్లిక్ డే అలాగే ఇండిపెండెన్స్ డే ఒక సెలవు రోజుగా మాత్రమే మిగిలిపోయింది కానీ అంతకన్నా ఎక్కువ ఏమీ జరగటం లేదు. కనీసం ఆ నాడైనా బ్లాగర్లు అందరూ ఓ పోస్టు వేస్తే బాగుంటుందని నా ప్రపోజల్. చదివే వారు ఏమంటారు?

భాగ్యనగరంలో బ్లాగు ప్రమదలు

భాగ్యనగరంలోని బ్లాగు ప్రమదలన్నీ ఈ రోజు అక్కడేక్కడో కలుసుకుని ఏదేదో చర్చించుకున్నారు. ఈ విషయం నాకెలా తెలిసింది అని అడుగుతున్నారా!! మరేం లేదండి. ఇవ్వాళ ప్రొద్దునే నా భార్య ఓ చిన్న గిన్నెలో గుప్పెడు బియ్యం ఉడకేసి వాటికి జతగా ఓ నాలుగు బెండకాయల్ని వేయించి అక్కడ పెట్టి నేను బయటకు వెడుతున్నా, నాకు బండి కావాలి అని అడిగింది. ఏంటబ్బా తనకి ఇంత అవసరం అని మనసులో అనుకుని, సరే గాని ఎక్కడికి వేళుతున్నావ్ అని అడిగా. అదిగో అప్పుడు పేలింది మొదటి తూటా.

ఏం? మీకు చెప్పాలా.. మా ఆడోళ్ళంతా ఓ చోట చేరి మా కష్ట సుఖాలు పంచుకోకూడదా.. అన్నీ మీకు చెప్పే చెయ్యాలా..

ఆ సౌండ్ కొంచం తేడాగా ఉంటే, శాంత తల్లీ మనం ఈ విషయమై మళ్ళీ చర్చించుకుందాం అని అప్పటికి దాటేశాను. కానీ నాకు కూడా బండి కావాల్సి వచ్చినందున, నేను దింపుతాలే అని ఓ స్టిల్ ఇచ్చా. మాటైతే ఇచ్చాను కానీ ఏమి జరుగుతోందా అన్న ఆలోచన బ్యాక్‍గ్రౌండ్ లో తిరుగుతోంది. ఆ ఆలోచన అలా తిరుగుతూ ఉండగా మెల్లిగా బయటకు వెళ్ళి కూరగాయలు తీసుకు వద్దాం అని బయలు దేరాం. రెండో తూటా పేలే ముందు కొంచం గింగిరాలతో ఫ్లాష్ బ్యాక్..

మాకు పెళ్ళి కాక ముందు వరకూ నా భార్యది చాలా చిన్న ప్రపంచం అని చెప్పవచ్చు. అందరి ఆడపిల్లలలాగా చాలా  గారాబంగా పెరిగింది, చదువుకున్నంత సేపు ఇల్లు కాలేజీ తప్ప మరో ప్రపంచం ఎరగదు. విజయవాడలో వాళ్ళ ఇల్లు ఉన్న ఏరియా, దుర్గాపురం మరియు గాంధీనగర్ లోని శాతావాహన కాలేజీ వైపు తప్ప మరో ప్రదేశం తెలియదు. ఈ రెండు కాకుండ, ఏలూర్ రోడ్డులో విజయటాకీస్ నుంచి కాంగ్రెశ్ ఆఫీస్ రోడ్డు వరకు కొంచం తెలుసు. అంతకు మించి ఏమి తెలియవు. ఓ డొక్కి సైకిల్ తొక్కుకుంటూ బొంగరం తిరిగినట్టు దుర్గాపురంలో ఉన్న వాళ్ళ స్నేహితుల ఇళ్ళకు మాత్రం వెళ్ళి వచ్చేది.

పెళ్ళికి ముందు మా అత్తగారు నాభార్య గురించి ఓ డైలగ్ కొట్టారు. మీరు కొంచం దారి చూపించండి ఇకపై తాను అల్లుకు పోతుందని. సరే ఏదో అన్నారు కదా అని అప్పట్లో మా అమ్మ వాడే లూనా నేర్పించాను. ఫరవాలేదు ఒక్క సారి నేర్పగానే పట్టేసింది. సైకిల్ తొక్కడం ద్వారా వచ్చిన బాలెన్స్ చెయ్యడం ఉపయోగ పడింది. ఎలాగో వచ్చు అనిపించిన తరువాత తనకి అంటూ ఓ బండి ఉంటుంది కదా అని హోండా వాడి ఏవియేటర్ కొనిచ్చా. ఆ తరువాత మేము ఎక్కడికి వెళ్ళినా తననే డ్రైవ్ చెయ్యమంటాను. ఎంత ఎక్కువ డ్రైవ్ చేస్తే అంత ఎక్కువ అలవాటౌతుందని దాని వెనకాల ఆంతర్యం. మొదట్లో తాను కొంచం భయపడినా, పోను పోను నేర్చుకుంది. మొత్తం మీద హైదరాబాద్ అంతా కాకపోయినా దాదాపు ప్రధాన ప్రదేశాలన్నీ తనకి తెలుసు. ఓ రకంగా చెప్పాలంటే, విజయవాడ కన్నా హైదరాబాదే ఎక్కువ తెలుసు అని చెప్పొచ్చు.

మా పెళ్ళి కాకముందు నాకు ఓ ఆలోచన ఉండేది, భార్యగా వచ్చే నా అర్ధాంగికి నేను మాత్రమే ప్రపంచం కావాలి అనుకోకుండా, తనకి అంటూ ఓ ప్రపంచం ఉండాలి అందులో నాకు కూడా స్థానం ఉండటమే కాకుండా, తనది అంటూ ఓ ప్రత్యేకమైన ప్రపంచాన్ని తనకు నచ్చిన విధంగా తీర్చి దిద్దుకునే వ్యక్తిత్వం ఉండాలి అనుకునే వాడిని. అలా తనదైన ప్రపంచంలో నాది ఒక ముఖ్యమైన భాగం కావాలనుకున్నానే కానీ నేనే మొత్తం కావాలనుకోలేదు. అదిగో అలాంటి ఘటనే ఈ నాటి ఈ సమావేశం అని చెప్పుకోవచ్చు. ఇవ్వాళ అక్కడ చేరే ప్రమదలలో ఒక్కరు కూడా నా భార్యకి చుట్టరికం ఉన్న వాళ్ళు కాదు. అక్కడి వారు ఇటు నావైపు భందువులు కారు అటు తనవైపు చుట్టరికం ఉన్న వారు కాదు. బ్లాగు పెట్టి తనకు నచ్చిన సోది వ్రాసుకుంటూ మిత్రులైన తోటి బ్లాగర్లతో కలసి ఓ ఫుల్ నూన్ ఎంజాయ్ చెయ్యడానికి సిద్దం అయ్యింది అంటే, ఆ ప్రపంచంలో నేను లేను కానీ ఆ బ్లాగు పెట్టడానికిన్ నేనే కారణం అనేది నాకు ఆనందానిస్తోంది.

ఇక రెండో తూటా విషయానికి వద్దాం, ముందుగా ఎర్రగడ్డ రైతు బజార్ వెళ్ళి కూరగాయలు తెచ్చాం. అప్పుడు కూడా నా భార్యే డ్రైవర్. వెళ్ళాం, వచ్చాం. బాగానే జరిగింది. అప్పుడు కూడా నేను వెనకాలే కూర్చున్నా. ఇంతకాలం నేను వెనకాలే కూర్చున్నా లేని అనుభూతి ఇదిగో ఇప్పుడు ప్రమదలందరినీ కలిసేందుకు వెళుతుంటే కలిగింది. అదే భయం. ఎందుకంటారా, ఎప్పుడూ లేని హుషారు ఒక్కసారిగా కనబడింది. బండి నడుపుతుంటే, అది కాస్తా ఏ మాత్రం స్పీడ్ తగ్గదే. నా పై ప్రాణాలు పైనే పోయ్యాయి అంటే అది అతిశయోక్తి కాదు. ఎలాగో గుండె చిక్కబట్టుకుని వెనకాల కూర్చున్నా. కూర్చున్నా అన్న మాటే గాని వెనకనుంచి ఒకటే సణుగుడు. ఒక టైంలో తనకి విసుగు పుట్టి ఇంకెక్కువ మాట్లాడావో ఇక్కడే దింపేస్తా అని అల్టిమేటం ఇచ్చింది. దాంతో ఇక మనం సైలెంట్. అలా రెండో తూటా ఓ పావుగంట సతాయించగానే వీళ్ళు కలుసుకోవాల్సిన ప్రదేశం వచ్చింది. బ్రతుకు జీవుడా అంటూ అక్కడి నుంచి బయట పడగానే చూడాలి నా మొఖంలోని రిలాక్స్, వర్ణనాతీతం.

అలా బ్లాగు ప్రమదల సమావేశం ఈ నాడు నాకు రెండు హార్ట్ ఎటాక్స్ ఇచ్చింది. మనకేమైనా వివరాలు లీకైతే, మీకు మరో పుటలో చెబుతా, అంత వరకూ అంతా ఉష్.. గప్ చుప్..

ఉచిత విధ్యాలయం

మొదటి రెండు పుటలు నా కలల సౌధానికి రూప కల్పన చేస్తే.. ఈ పుట ద్వారా, ఉచిత విధ్యాలయం ఎలా ఉండాలను కుంటున్నానో తెలియ జేయడానికి ప్రయత్నిస్తాను.
పేరు చెప్పినట్లుగా, ఇక్కడ పూర్తిగా ఉచితం.. విధ్య మాత్రమే కాకుండా, విధ్యార్ధనకు అవసరమైన అన్నీ ఉచితమే అని అర్దమన్నమాట. ఇక్కడ చదువుకోవాలి అనుకునే వారికి ఉండేటటు వంటి ఒకే ఒక అర్హత, ’చదువుకోవాలి అని అనుకోవడమే’.. ఏంటీ కొత్తగా.. కొంచం అర్దం కానట్లుందా.. ఈ బడిలో చేరాలనుకునే పిల్లలకు స్వతహాగా ఆ ఆలోచన ఉండాలి అన్న మాట. ఏంటిది .. పిల్లలు స్వతహాగా అలా ఆలోచిస్తారా అని మీకు అనుమానం రావచ్చు. కానీ పిల్లల ఆశక్తి దేనిమీద ఉందో తెలుసుకోవడానికి చాలా పద్దతులు ఉన్నాయి. అలాగే నాకంటూ కొన్ని పరిక్షలు ఉన్నాయి. అవి సశాస్త్రీయమైనవో కాదో నాకు తెలియదు కానీ అవి నాకు ఫలితాన్నిచ్చాయి. ఆ పద్దతులను నేను పలు పిల్లలపై విశ్లేషించినప్పుడు నేను ఆశించిన ఫలితం వచ్చింది. అలాగే వారు ఆ విధంగా తీర్చిదిద్దబడుతున్నారు.
కొంతమంది పిల్లలలో చదువంటే ఆశక్తి ఉంటుంది, మరికొంత మంది పిల్లలలో ఆటలంటే ఆశక్తి ఉంటుంది. అందరూ ఒకేలాగా ఆలోచించాలని రూల్ లేదు కదా అలాగే అందరూ ఐన్ స్టీన్ అవ్వాలనీ ఎక్కడా వ్రాసి లేదు. కొందరు విశ్వనాద్ ఆనంద్ లాంటి వారులాగా తయ్యారయ్యితే మరికొందరు జెస్సీ ఒవెన్స్ లాగా తయ్యారు అయ్యే అవకాశం ఉంది. కాకపోతే వీరందరికీ కావాలసినది అల్లా ఒక్క చేయూత మాత్రమే. అదేదో సినిమాలో చెప్పినట్టు .. ఒక్క ఛాన్స్ .. ఒకే ఒక్క ఛాన్స్ .. అవకాశం మాత్రమే కావాలి. నాకు తెలిసినంత వరకూ అదేదో తెలుగు సామెత చెప్పినట్టు, జింక చిక్కిందంటే పరుగెత్త లేక కాదు కాలం కలసి రాక .. అలా కాలం ప్రతీ ఒక్కరికీ కలసి వస్తే ప్రతీ వ్యక్తి ఓ మహర్షి అవుతాడు అని నేను నమ్ముతాను.
అవకాశం రాకే ప్రతీ వ్యక్తి పనికిరానివడౌతాడని నా నమ్మకం. వచ్చిన అవకాశాన్ని ఎలా ఉపయోగించుకోవాలో తెలియక ఎంతమంది వచ్చిన అవకాశాలను ఒదులుకుంటున్నారో (అని వ్రాయడం కన్నా జారవిడచుకుంటున్నారో అని వ్రాయడం ఇక్కడ సమంజసంగా ఉంటుంది) నాకు తెలుసు. అలా అవకాశాలు రాక కొందరు నిర్జీవులైతే.. వచ్చిన అవకాశాలను కాలరాచి మరికొందరు నిస్తాణువులై ఏమి పట్టనట్టు మిగిలిపోతున్నారు. వీటన్నింటికీ కారణం చిన్న వయస్సులో పడాల్సిన మంచి నాట్లు అని నా అభిప్రాయం. చిన్నప్పుడు గనక మంచి చదువు లేదా మంచి నడవడిక అలవాటైతే వారి భావితరం బాగా వర్దిల్లుతుందని నేను నమ్ముతాను.
ఇలా చిన్న వయస్సులో మంచి నడవడిక, మంచి చదువు, ఇక్కడ చదువు అంటే పుస్తకాలకు పరిమితమైనటువంటిది మాత్రమే కాదు సుమా.. కనుక మనం నేర్పగలిగితే భావితారాలకు ఎంతోకొంత మేలు చేసిన వారం అవుతామని నా అభిప్రాయం. ఇక విద్యాలయం విషయానికి వస్తే.. ఇక్కడ పూర్తిగా గురుకులం పద్దతిలో ఓ సుశిక్షుతుడైన యోధుడు ఎలా క్రమశిక్షణగా పెరుగుతాడో అలాంటి ఒక వాతావరణం ఇక్కడ కనబడాలని నేను కలగంటున్నాను. ఈ రోజునాటికి నాకు ఉన్న ఆలోచన ఈ విధంగా సాగింది, మరి రేపటి విషయమేమిటో.. నా పాఠశాలలో నేను జరపాలనుకునే దినచర్య ఈ విధంగా ఉంటుంది. మార్పు చెందవచ్చు..

• వేకువఝామున, సూర్యోదయానికి ముందుగా పిల్లలు నిద్రలేస్తే.. సూర్యోదయం తరువాత ఓ గంట సమయానికల్లా చక్కగా తయ్యారై బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేసేచోటికి చేరుకుని ఓ అరగంటలో తృప్తిగా తిని ఆటలాడుకోవడానికి వెళతారన్నమాట
• ఇలా ఆటలాడుకోవడానికి వెళే సమయం దాదాపు ఏడు గంటలవుతుంది. ఇలా ఆటలాడడానికి వెళ్ళిన పిల్లలు ఓ రెండు గంటల పాటు ఆటలాడి తొమ్మిదిన్నర కల్లా చక్కగా  వారి వారికి ఏర్పరిచిన స్థలాలోకి చేరి ఓ కడివెడు పాలు త్రాగి పది గంటలకల్లా స్నానపానాది కార్యక్రమాలు ముగించుకుంటారు.
• పదిన్నర లేదా పదకొండు గంటలకల్లా చదువు మొదలు
• ఒంటిగంటకు భోజనం
• రెండుగంటకు తిరిగి చదువు మొదలు
• నాలుగున్నరవరకూ చదువు ఆ తరువాత ఫలహారం
• ఐదునుంచి ఏడు వరకు మళీ ఆటలు
• ఏడునుంచి ఎనిమిది వరకూ విశ్రాంతి
• ఎనిమిది నుంచి తొమ్మిది మధ్య రాత్రి భోజనం
• తొమ్మిదిన్నర నుంచి ఎవ్వరిస్టానుసారం చదువు లేదా నిద్ర
• ..

ఎలా ఉంది నా ఆలోచన..?

బుక్ ఎగ్జిబిషన్ కమిటీ ప్రస్తావన : సలహాలు

ఉండాలి .. ఉండాలి .. అందరూ బాగుండాలి.

నిరుడు జరిగిన బుక్ ఎగ్జిబిషన్ నందు e-తెలుగు వారి ఆధ్వర్యంలో మరియు తోటి తెలుగు బ్లాగర్ల సహకారంతో నడిచిన స్టాల్ ని మీరందరూ విచ్చేసి ఆ కార్యక్రమాన్ని విజయవంతం చేసినందులకు అందరికీ e-తెలుగు వారి తరుఫున ధన్యవాదములు. మరి  రాబోయే బుక్ ఎగ్జిబిషన్ నందు ఒక స్టాల్ నిర్వహిస్తే ఎంతమంది సహకరిస్తారో అన్న తలంపుతో ఉద్బవించినదే ఈ జాబు.

ఇక అసలు విషయానికి వస్తే, ఔత్సాహికులు ఎంతమంది పాల్గొనడానికి సిద్దంగా ఉన్నారో తెలియజేయ ప్రార్దన. ఈ కమిటీలో సభ్యులు కావలసిన వారు e-తెలుగులో సభ్యత్వం తీసుకోవాలన్న నియమం ఏమీ లేదు. కావున అందరూ అర్హులే. ఇది రాజుగారి ఇంట్లో పెళ్ళి కావున తెలుగు పాలు పోయ్యాల్సిందిగా
విన్నవించుకుంటున్నాము. అందరూ పాలు పోస్తున్నారుగా నా గ్లాసు నీళ్ళతో చేరుకున్న పాలేమీ పలుచనైపోవు అని అనుకోకుండా అందరూ తృణమో.. ఫలమో.. చేతి సాయమో.. నోటి సాయమో.. లేక మరేదైనా వేసి ఈ కార్యక్రమాన్ని జయప్రదం చెయ్యాల్సిందిగా కోరుకుంటున్నాను.

 

మీ మీ అభిప్రాయాలు.. సలహాలు.. సూచనలూ.. నిందలు.. అపవాదులు.. వగైరా వగైరా.. ఏవైనా నేను స్వీకరించడానికి సిద్దంగా ఉన్నాను అని సవినయంగా తెలియజేసుకుంటున్నాను. దయచేసి చదివిన ప్రతి ఒక్కరూ స్పందించ ప్రార్దన.

మొదటి సలహా అందినది, కావున సలహా పాటించడమైనదని గమనించగలరు

నా వల్ల అవుతుందా!!

నా జీవితంలో కొన్ని కొన్ని కోరికలు తీరకుండా పోతానేమో అని అప్పుడప్పుడు అనిపిస్తూ ఉంటుంది. అలా అని చెప్పి గొంతెమ్మ కోరికలు ఏమీ లేవు కానీ తీరడానికి అనువైనవే అని చెప్పొచ్చు. అలాంటి వాటిల్లో ఒకటి నా కుటుంబం పిల్లల్లు గురించి నేను ఈ క్రింది విధంగా చెప్పుకోవాలని కోరిక

 

నేను.. చదువు రీత్యా పోస్టు గ్రాడ్యుయేట్.. వృత్తి రీత్యా బ్రమ్మి.. ప్రవృత్తి రీత్యా నృత్యకారుణ్ణి.. వీలైతే చదరంగంలో క్రీడాకారుడిగా రిటైర్ అవ్వాలని కలలు కంటున్నవాడిని. హాపీలీ మారీడ్ టు ఏన్ ఇన్డిపెన్‍డెంట్ టెక్నికల్ కాంన్సల్టెంట్. మాకు ఓ కూతురు  మేము మరో అమ్మాయిని దత్తత తీసుకున్నాం. వీరిద్దరినీ చక్కగా చదివించాం. వీరి భవిష్యత్తు వీరి చేతుల్లో ఉంచి మేము ఈ తనువు చాలించాం

 

పైన పరిచయ కార్యక్రమం లో చాలా “నేను” దాగి ఉంది కదా.. ఏమి చేస్తాం.. స్వార్ధం... ఈ సదురు నేను నుంచి ఎంత ప్రయత్నిస్తున్నా బయటకు రాలేక పోతున్నాను. ఇప్పటికే మూడింట రెండొంతుల జీవితం అయిపోయింది. ఇప్పటికైనా నేను లోంచి మేము లోకి ఎప్పటికి వస్తానో అర్దం కావటం లేదు. ఏది ఏమైనా, ఈ కోరికలు తీరనంతగా లేవని నా అభిప్రాయం.

 

మరి మీరేమంటారు?

నన్నయ్య ఆది కవి - నేనొప్పుకోను !!

తెలుగు మాట్లాడేనేను నన్నయ్యను ఆది కవిగా ఒప్పుకోను. ఆంద్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర ప్రభుత్వం నన్నయ్యను ఆది కవిగా నిర్ణయించి నా మనోః భావాలను దెబ్బదీసినది. ఇందుకు అసమ్మతిగా నేను న్యాయస్థానంలో ప్రజా వాఙ్మయాన్ని (సరిఅయినదో కాదో .. ఆంగ్లంలో చెప్పాలంటే, Public Litigation Interest) వేయ తలంచాను. ఖబడ్ దార్ !! అందరూ ఇక కాచుకోండి. చిన్నప్పుడు నాకు విధ్యా భుద్దులు నేర్పిన గురువులారా!! సిద్దం కండి.. చెరసాలలో ఊచలు లెక్క పెట్టడానికి. అబద్దపు విధ్యను భోదిస్తారా!! హన్నన్నా .. ఎంత కండ కావరము .. వీరికి తోడు మన అన్న తారక రామారావు గారు నన్నయ్యకు టాంక్ బండ మీద విగ్రహం కూడా కట్టిస్తారా!! చూస్తా అది ఎంత వరకూ నిలుస్తుందో, కట్టించిన ప్రభుత్వమే దిగి వచ్చి తమ తప్పు ఒప్పుకుని ఆ విగ్రహం తీసేటంత వరకూ పోరాడుతాను.


భళా !! ఏమి ఈ వైపరీత్యం .. ఎందుకీ పక్షపాతం.. నాకు తెలిసి నన్నయ్య వీళ్ళందరికీ లంచం ఇచ్చుంటాడు. కమాన్ నన్నయ్య.. కమాన్ .. ఏదీ నాకు లంచం ఇచ్చి చూడు. నిన్ను తీసుకెళ్ళి బొక్కలో పెట్టిస్తా.. అలాగే ఒరేయ్ తొక్కలో తెలుగోళ్ళలారా .. సభా ముఖంగా మీ అందరికీ ఇదిగో ఇదే నా హెచ్చరిక.. మర్యాదగా అందరూ కలసి ముక్త ఖంఠంతో నా మాటని ఒప్పుకున్నారా, సరి, పోనీలే యదవలు తెలియక తప్పు చేసారని క్షమించి ఒదిలేస్తాను. కాదని మొండికేశారా.. అంతే మరి .. ఇకపై మాటలుండవు.. ఓన్లీ చేతలే..


ఏమిటిది వీడికేమైందనుకుంటున్నారా !! ఏమీ కాలేదు .. నా ఈ పుటకు సాక్ష్యాలు చాలా ఉన్నాయి. ఇవిగో వాటిల్లో మచ్చుకు కొని..


మొదటిది ) కాళ్ళకూరు నారాయణరావు గారన్న్ట్లట్లు పూజ్య పాదుడనే తెలుగు కవి కాణ్వ వ్యాకరణం గురించి ప్రస్తావించాడంట. ఎప్పుడనుకుంటున్నారు క్రీ.పూ. 28వ సంవత్సరంలో అనుకుంటా. అందుమూలంగా నన్నయ్య కన్నా దాదాపు 1000 సంవత్సరాలకు ముందే ఈయన గురించి జనాలకు తెలుసు, ఆఫ్ కోర్స్ ఈయన కన్నడంలో రచించాడు అనేది ఓ నిజం అనుకోండి, అన్నంత మాత్రాన తెలుగులో రచించ లేదంటారా!!


రెండవది ) అంతెందుకండి, మాకు విధ్యా భుద్దులు చెప్పిన గురువులే చెప్పారు, గాధా సప్తశతి అనేదేదో కావ్యం ఉందంట. దానిని రచించిన వారిలో తెలుగోళ్ళు ఉన్నారంట. మరి ఆ తెలుగోళ్ళు ఈ కావ్యం కాకుండా ఏమీ పీకలేదా!! (అన్నమయ్య సినిమాలో తనికెళ్ళ భరణి అన్నమయ్యకు చెప్పిన డైలాగ్ .. "రాజుగారిమీద కవిత్వం చెప్పవయ్యా అంటే.. చక్కగా, నువ్వది పీకావో, నువ్విది పీకావో .." అన్న వైనంలో ఈ డైలాగ్) ఏదో ఒకటి పీకే ఉంటారు .. మరి అలాంటప్పుడు మన నన్నయ్యను ఆది కవి అని ఎలా అన గలుగుతున్నారు !! కమాన్ .. ఐఆమ్ హర్ట్.. ఐ వాన్ట్ టి స్పీక్ టు పెద్దారెడ్డి నౌ


మూడవది ) తెలుగు కవిత్రయము గా పేరు పొందిన నన్నయ, తిక్కన, ఎర్రన (ఎఱ్ఱాప్రగడ)లుకు ధీటుగా కన్నడ భాషకూ మరో కవిత్రయం ఉంది. గౌరవనీయులైన నాగయ్య గారు ప్రస్తావించినట్లుగా, కన్నడ కవిత్రయం (పంపడు, రన్నడు, పొన్నడు) లోని పద్మ కవి (క్రీ.శ.950 నాటి సర్వ దేవుడు) తెలుగు దేశంలోనే పుట్టినా కన్నడ రచనలు చేసినారని , మొదట్లో వారు తెలుగు రచనలు చేసి ఉంటారని, కొందరు పండితుల అభిప్రాయం. మరి అట్లాంటప్పుడు మన పంపడు కూడా తెలుగోడేగా .. ఏంది కాదంటారా.. మరి ఈయన ఏమీ ఈ(పీ)కలేదంటారా!!


ఇవ్వన్నీ మనకొద్దు భాయ్ .. ఇప్పుడు సచ్చిన ఈళ్ళందర్నీ ఈడకు రప్పియాలే.. మన ప్రభుత్వ నిరంశ ధోరణి పై కోర్ట్ల కేసేయ్యాలా !! అప్పుడు గాని నాకు నిద్ర రాదు !!


చదివే మీరే ఏమంటారు?

ఈ పుట చదివిన తరువాత మీ అభిప్రాయాన్ని నిస్కర్షగా తెలియ జేయగలరు ..

-------------------------------------------
వినదగు నెవ్వరు జెప్పినన్ - వినినంతనే వేగిర పడక వివరింప దగున్
కనికల్ల నిజము దెలిసిన - మనుజుడే పో నీతిపరుడు మహిలో సుమతి

పండంటి బ్లాగింగ్ కి పది సూత్రాలు : ఉపోద్ఘాతం

ఈ మధ్య తెలుగు బ్లాగులలో జరుగుతున్న (అనే కన్నా..) బ్లాగుతున్న క్రమం చూసిన తరువాత, అందరికీ ఇవే నా వినపాలు. అరోగ్యకరమైన వాతావరణం లోంచి వచ్చిన నాకు ఈ మద్య స్వదేశీయులే ముష్కరుల ముసుగులో చేస్తున్న దాడులను తలపే విధంగా.. కొంత మంది మనలో వాళ్ళే ముసుగులు వేసుకుని మారు పేర్లతో ఇతరులము అనేటట్లు ఫీలింగ్ ఇచ్చి ప్రత్యక్ష దాడులకు పాల్పడుతుంటే.. అదిగో వాళ్ళు మమ్మల్నే అంటున్నారు అని తలచి తలచి గోకి గోకి గోరంతలును కొండంతలుగా చేసి చూసి భాధ పడేవారికి ఇది ఒక సున్నితమైన మొట్టికాయ. అదేదో పాత సామెత చెప్పినట్లు.. ఇంటి దొంగని ఈశ్వరుడైనా పట్టలేడన్నట్లు.. ప్రక్కలో బల్లెంలా మన మధ్యనే మెసుగుతూ దేశానికె వెన్నుపోటు పొడిచే దేశద్రోహిలా మనకీ వెన్నుపోటు పొడిచే పిరికి పందలను ఎదుర్కోవాలనుకునే వారికి ఇది ఒక హితవు.

 

ఏదైనా వ్రాసే మ్రుందు నాలో కొంత అలజడి రేగుతుంది.  దానిని అంతర్మధనం అని మనం అనుకోవచ్చు. అలాంటి అంతర్మధనం లోని కొన్ని ముఖ్యాంశాలు..

1. అసలు మనం ఎందుకు బ్లాగాలి?
2. ఎవ్వరి కోసం బ్లాగాలి?
3. ఏ విషయాన్ని బ్లాగాలి?
4. బ్లాగడం ద్వారా మనం ఆసించేది ఏమిటి?
5. ఏదైనా ప్రచురించినప్పుడు వచ్చే స్పందనలను ఏవిధంగా ఎదుర్కొనాలి?
6. స్పందనకు ప్రతి స్పందన ఎలా ఉండాలి?
7. స్పందించే వారికి ఉండాల్సిన అర్హతలు ఏమిటి?
8. ..
9. ..

ఇలా పలు పలు ప్రశ్నల నా బుఱని తొలచి తొలచి మేఘ మధనంలా మరో పాల సంద్రం మధనం చేసినట్లుగా చిలికి చిలికి తీసిన కొన్ని సూత్రాలు మీతో పంచుకునే ముందు..

క్లుప్తంగానో .. కూలంకుషంగానో.. విడివిడిగానో.. వివరంగానో.. సంష్కిప్తం గానో .. సశేషంగానో .. ఏదో విధంగా ఈ పుట చదివే చదువరులు ఏమనుకుంటున్నారో తెలుసు కోవాలనుకుంటున్నాను.

నువ్వేదో పెద్ద పొడిచేస్తావని మేమొస్తే, మమ్మల్ని ఇలా ప్రశ్నించడం అసందర్బం .. అఘాతుకం.. అహేతుకం.. అంటూ చిందులెయ్యకండి. నేను చెప్పాలనుకున్నది ఎలాగో చెప్పక మానను. నేను చెప్పాలనుకున్న పుట ఇప్పుడు చక్కగా అంగరంగ వైభవాలతో అని అనను కానీ చక్కగా రూపుదిద్దుకుని మిమ్మల్ని అలరించడానికి సిద్దంగా ఉంది.

అది మిమ్ములను అలరించే ముందుగా మీ అలోచనలలో ఏముందో చెబుతారేమో అని ముందుగా మీ అభిప్రాయ సేకరణ అన్నమాట.

ఏమంటారు!!??

పిల్లలూ! మీకో లేఖ..

మీరు రోజులు పసిగొడ్డుగా ఉన్నప్పుడు,

తెరిచీ తెరవని అరమోడ్పు కళ్ళతో (మమ్మల్ని) చూస్తుంటే, అన్నీ మరచిపోయే ఓ తల్లి వ్రాసే లేఖ..

మీకు నెలలు నిండుతూ మొదటి సంవత్సరం పుట్టిన రోజునాడు మీరు ఏవేవో శభ్దాలు చేస్తూ ఉంటే, మురిసిపోయే ప్రతి తండ్రీ వ్రాసే లేఖ..

మీకు నామకరణం చేసి, మా పేరును మీకు ఆపాదించినందుకు.. అలాగే మా స్వార్దాన్ని మీ ద్వారా చూపించుకున్నందుకు, మమ్మల్ని శిక్షించకండి..

మీకు ఎలా అక్షరాభ్యాసం చెయ్యాలి.. ఏ  చదువు చదివించాలి.. ఏ పాఠశాలైతే భవిష్యత్తు చదువుకు బాగుంటుంది.. వంటివి  కూడా మేమే నిర్ణయించి, చదివే బడిని కూడా మేమే ఏకపక్షంగా నిర్ణయించి నందులకు, మమ్ములను ఈ వృధాశ్రమంలో ఏకాకులను చేసి శిక్షించకండి..

మీరు కష్టపడి పరుగెత్తి పరుగు పందెంలో బహుమతులు తెస్తే, అది చూసి మురిసి పోయి, “నా బిడ్డ..” అంటూ అక్కడ కూడా ఆ గొప్పదనాన్ని మాది అని, మీ శ్రమను కొట్టేసిన మమ్ములను ఈ కడపటి పయనంలో ఒంటరిని చేసి ఇక ఇప్పుడు మీరు పరుగెత్తండి చూద్దాం అని శిక్షించకండి..

పాఠశాల చదువులు పూర్తై కళాశాల చదువుల విషయానికి వచ్చినప్పుడు, “అమ్మా నాకు లెక్కలు అర్దం కావటం లేదు.. నాన్నా నేను సైన్సు తీసుకోను..” అన్నా వినకుండా, మిమ్ములను మంచి చదువు చదివించాలన్న తాపత్రయంలో, ఇప్పుడు మీకు కాసులు కురిపించే చదువులను మీ చేత అతి కష్టం మీద (మా బలవంతం మీద మీకు) రుబ్బించినందులకు, మమ్ములను ఈ ఙ్ఞాపకాల బడిలో పాత శ్మృతులను నెమరు వేయ్యమంటూ శిక్షించకండి..

కళాశాల చదువులు పూర్తై విశ్వవిధ్యాలయాలలో విధ్యనభ్యశించే విషయంలో పరదేశానికి వెళతానన్నప్పుడు, మాకు దూరంగా వెళ్ళిపోతావా అన్న మాభయం.. మాకు ఎల్లప్పుడూ దగ్గరగా ఉండాలి అన్న మా స్వార్దం మీకు కనబడనీయ్యకుండా, ఆర్దికంగా కొంచం కష్టమైన పని అయినా సంతోషంతో పరదేశానికి పంపించిన మమ్ములను ఆర్ధికంగా అన్నీ ఇస్థున్నాంగా అంటూ శిక్షించకండి..

మాకు నచ్చే పిల్లని లేదా పిల్లాడిని చేసుకుంటారు అని అనుకునేంతలో, “అమ్మా!! ఇదిగో మీ కోడలు..” అనో.. “నాన్నా!! నేను ఈ అబ్బాయినే చేసుకుంటాను..” అంటూ మన కుటుంబ సంస్కృతి ఏమిటో తెలియని వాళ్ళని తెచ్చినప్పుడు మేము కించిత్తు భాధ పడ్డ మాట నిజమే అయినా మీ జీవితానికి మేమెప్పుడూ అడ్డు కాదే, మాతో ఒక్క సారి సంప్రతిందించి ఉంటే బాగుంటుంది కదా అని మేము భాధ పడ్డాము అని చెప్పినందుకా మా కీ శిక్ష..

ఏది ఏమైనా.. ఒక్క మాట.. ఒక్క విన్నపం.. ఒక్క వేడుక..

జీవితం చాలా పెద్ద ప్రయాణం. చివ్వరి దాకా మనం ఇరువురం కలసి ప్రయాణించలేం.. కానీ, ఈ పెద్ద ప్రయాణంలో..

మాకు వయస్సు ఉన్నప్పుడు మీకు మేము చేయూత.. మాకు వయస్సు ఉడిగినప్పుడు మీరు మాకు చేయూత..

కనీసం రోడ్డు దాటేటప్పుడైనా మా చేయ్యి పట్టుకోండి.. ఈ కట్టేను మోసేందుకు మాత్రమే కాదు మీరు మాకు కావల్సింది.. ఈ కట్టే తుళ్ళి తూలి పడకుండా నిలిపేందుకు మీ ఆసరా కావాలి.

తల వాల్చి కన్ను మూయ్యడానికి మీ భుజం కావాలి..

కన్ను తెరిస్తే పలకరించడానికి మీరు కావాలి..

కావాలి.. మీరు కావాలి.. తిట్టేందుకైనా.. కొట్టేందుకైనా.. పెట్టేందుకైనా.. పెట్టించేందుకైనా.. మీరే కావాలి..

వస్తారు కదూ..

రెండు + రెండు కళ్ళతో ఎదురు చూస్తూ ఉంటాం..

మా ఊరు వెళుతున్నానోచ్

వచ్చే వారాంతంలో నేను మా ఊరు వెళుతున్నాను. మా ఊరు అంటే, నేను పుట్టి పెరిగిన ఊరు కాదు కానీ, మా పూర్వీకులు ఉన్న ఊరు అన్నమాట. నిజానికి మా ముందు తరం లోని మా నాన్నగారు అక్కడ పుట్టలేదు, కానీ మా తాతగారు కాలం చేసేంత వరకూ అక్కడే గడిపారు. అక్కడే కాలం చేసారు. అక్కడే కరణంగా పనిచేసారు.

ఏదో ఆనందం... ఎందుకో తెలియదు.. కానీ ఆనందం. అక్కడ నేను పుట్టలేదు, పోనీ అక్కడ పెరిగానా!! అంటే, అదీ కాదు. ప్రతీ సంవత్సరం సెలవులకు అక్కడకు వెళ్ళే అలవాటు ఉందా అంటే, అదీలేదు. ఏదో పండగకో పబ్బానికో వెళ్ళినట్లు చూచాయగా ఒకటో రెండో అనుభవాలు లీలగా గుర్తుకు వస్తున్నాయి. అయినా ఎందుకీ ఆనందం? మా చిన్నాన్న ఒక్కడే అక్కడ ఉంటున్నాడు. చిన్నాన్నా మరియు పిన్నీ తప్ప అక్కడ మరెవ్వరూ ఉండటం లేదు. మా చిన్నాన్న వాళ్ళ అబ్బాయి, వరసకు తమ్ముడు కూడా ఇక్కడే, అంటే హైదరాబాద్‍ లోనే ఉద్యోగం చేసుకుంటున్నాడు. వీడికి ఒడుగు చేస్తున్నారంటూ పిన్ని ఫోన్ చేసి చెప్పిన తరువాత వెంటనే రైల్ రిజర్వేషన్ చేయించాను. మాకంటూ అక్కడ అస్తిపాస్తులు ఏమీ లేవు.. కానీ ఎందుకీ ఎదురు చూపులు??

అక్కడి మట్టితో ఎటువంటి అనుబందం లేదే.. కానీ ఎందుకీ ఎదురు చూపులు?? ఎప్పుడో కాడి కట్టుకుని నీళ్ళు మోసినందుకా!!! లేక వేరుశనగ చేలోకి వెళ్ళి దొంగతనంగా వేరిశనగ కాయల మొక్కలు పీకి కాల్చుకుని తిన్నందుకా!!! లేకపోతే పెరడులో కాచిన పుచ్చకాయలను కోసుకు రమ్మన్నప్పుడు, కోసిన పుచ్చకాయను మొయ్యలేక మీదవేసుకుని చతికిలపడ్డ వైనం మరోసారి గుర్తుకు తెచ్చుకునేందుకా!! నాకు సీతాఫలాలు అంటే చాలా ఇష్టం. మా వూళ్ళో ఎవ్వరూ వాటి గురించి పట్టించుకోరు. ఎందుకంటే, ఎవ్వరి పెరడు చూసినా తప్పకుండా కనబడుతూనే ఉంటాయి. ఎన్ని సార్లు గంపలు గంపలు సీతాఫలాలు బ్రేక్ ఫాస్ట్‍గా లాగించామో గుర్తు తెచ్చుకునేందుకా!! ఎండాకాలంలో లేత లేత ముంజికాయలను బ్రొటన వ్రేలితో జుర్రుకుని తిన్న పొలం గట్ల వెంబడి పరుగు తీసేటందుకా!! పండిపోయిన తాటి ముంజి కాయలను కాల్చి రశం తీసుకుని మామిడి చెట్టు కొమ్మల మీద కోతీ కొమ్మచ్చి ఆట ఆడిన రోజులను మర్చిపోకుండా పదిలంగా పదికాలాల పాటు భద్ర పరచుకునేందులకు.. వెళ్ళుతున్నా.. వెళ్ళుతున్నా.. మా ఊరు వెళ్ళుతున్నా..

ఇంతకీ ఏ ఊరో చెప్పలేదు కదా.. ఏలూరు దగ్గరున్న దెందులూరు మండలం పరిధి లోని చల్ల చింతల పూడి.   ఈ పర్యటన తరువాత వికీ పీడియాలో మరిన్ని వివరాలు పొందు పరుస్తాను.

నేను డిలీట్ చెయ్యకుండా ఉంచిన మరికొన్ని SMSలు

ఈ SMS లు కాదు కానీ, చదివేకొద్దీ నవ్వొస్తోంది అలాగే, డిలీట్ చేసేటప్పుడు భాధ వస్తోంది. కానీ ఏమి చేస్తాను, ఫోన్ లో అన్నీ పట్టే ప్లేస్ లేదే.. సరే.. మరికొన్ని డిలీట్ చేసేస్తున్నాను.

----------------------

see outside the window

Sun is waiting for you..
Flowers smiling for you..
Birds are singing for you ..

and some one is waiting for you..

----------------------

My Eyes are waiting to see you..
My Ears are waiting to hear you ..
My Mobile is waiting for your SMS..
My heart is waiting to say .. miss you..

-----------------------
There are 2 types of enjoyment in life ..
One is being with friend.. and the other is ..
being with the memories of friend..
i miss my friend but not the memories
-----------------------
ना कोयि पल सुभह है!!

ना कोयि पल शाम है!!

ना कोयि पल रात है!!

हर पल .. हर लम्हॆ आप्कॆ नाम है!!

ये सिर्फ़ ऎक SMS ना सम्झ्लॆना

ये हमारि तरफ़्सॆ आप्को missing you क पैघाम है!!

-----------------------
వెన్నెల కోసం మల్లియలా..

చంద్రుని కోసం కలువలా..

మేఘం కోసం నెమలిలా..

తేనీటి కోసం తుమ్మెదలా..

ఆమని కోసం కోయిలలా..

సూరీడు కోసం కలువలా..

నా కళ్ళెప్పుడూ నీ SMS కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటాయి… ఒక్క SMS చెయ్యవూ!!

-----------------------
soend life with someone whom you love.. for a life time they will remain as wonderful and marvellous..
But a few moments spend with some one who loves you.. will be more than life..
because to love someone isn't great.. but to be loved by someone is ultimate
------------------------
Leave something for someone .. but dont leave someone for something. Because in life some thing will leave you, but not someone will always be with you to love you as you are ..
------------------------
One man asked god, what's love?
God said, go to the garden and get me the most beautiful flower. The man went out and returned with empty handed and told that i had found most beautiful flower but i kept walking in the hope of a better1 than i realised that i had ignored the best one. i went back, but couldnot find it there..
god said, this is love.. it never be defined, but one has to feel it.
love never claims, but it ever gives...
------------------------
కలల లోకంలో విహరించే నీవు..

కళ్ళు తెరిచి చూడు..

ఉదయించే సూరీడు..

చిగురించే పువ్వులు..

పులకరించే నీళ్ళు..

మధురమైన కాఫీ..

అన్నింటినీ కలగలిపిన నా SMS ..

వేచి ఉన్నాయి నీకోసం .. నీకు శుభోదయం చెప్పాలని ..

------------------------
Alphabet 'O' stands for Oppertunity..
which is absent in Yesterday,
but available once in Today, thrice in tomorrow..
------------------------
Easy to get someone who will love you..
Easy to get someone who will like you..
Easy to get someone who take care of you..
But rate to get someone who will understand you..
------------------------
Meeting you was a fate..
Keeping in touch with you was a choice..
but falling in love with you was completly out of my control ..
oo my dear, where have you been all these days..
.
.
.
.
iphone is releasing on 1st Feb
------------------------
Few Relations In Earth Never Die..
now take the first letter of eacy word from previous line.. and see what do you get from me is that..
------------------------
When i see you .. i'm fine!!!
When i talk to yo .. i feel connected!!
When you sigh .. i feel happy !!
when you are low.. i'm worried !!
Finally when you are away.. i feel am low..
Becuase it is a part of my life.. Nokia - connecting people
-------------------------

ఎలా ఉన్నాయి?

e-తెలుగుతో నా అనుబంధం - మొదటి భాగం

హైదరాబాదులో ఈ మద్య జరిగిన పుస్తక ప్రదర్శన గురించి అందరికీ తెలుసు, కాబట్టి నేను కొత్తగా చెప్పొచ్చేది ఏమీ లేదు. కానీ ఇక్కడ నేను ప్రస్తావించే విషయలు e-తెలుగు సంఘం గురించి, అలాగే e-తెలుగు సంఘం తో నాకు ఉన్న అనుభవం గురించి మాత్రమే ప్రస్తావిస్తాను. రాబోయే రెండవ భాగంలో పుస్తక ప్రదర్శనలో e-తెలుగు సంఘం యొక్క కార్యకలాపాలలో నా వంతు కృషి ఏమిటి? ఎలా? ఎందుకు? వంటి పలు విషయాలు ప్రస్తావిస్తాను.

నేను కాలానుగుణంగా మారుతూ ఉన్నాను అనేందుకు సాక్షమే ఈ పుట. నా ప్రవర్తనకి నేను ఎవ్వరికీ జవాబుదారీ కాక పోయినా, నా మటుకూ నేను ఎంత నిస్పక్షపాతంగా ఉన్నానో అని నేను తెలుసుకునే క్రమంలో వెలువడినదే ఈ ప్రచురణ. ఈ పుటకి ఉన్న శీర్షిక ఏమాత్రం సరిపోక పోయినా, రెండవ పుటకి ఇది ఉపోద్ఘాతం.

ఈ బ్లాగు నందు కొంచం సీరియస్ గా అనిపించే విషయాలు ప్రస్తావించినా, మరోవైపు సరదాగా ఉండేందుకు మొదలు పెట్టిన బ్లాగు, ’ఉబుసు పోక..’. దీనికి ముందు నేను ఎక్కువగా e-తెలుగు సైటు నందు చలాకీగా పాలు పంచుకుంటూ ఉండేవాడిని. ’అందరూ చేస్తుండగా లేంది మనం మాత్రం ఏం తక్కువ తిన్నాం..’ అంటూ మొదలు పెట్టిన బ్లాగే ’ఉబుసు పోక..’. ఇదిగో అలా అలా కాల క్రమేణంలో నేను భవదీయుడుగా రూపాతరం చెందిన ఉదంతం జగద్విదితమే. నాకు తోడుగా, నా సహధర్మచారిణి తన మనసులో మాటగా మొదలు పెట్టి, మహిళా బ్లాగర్లాందరి నుంచి పొందిన ప్రోత్సాహంతో, ఇదిగో ఇప్పుడిప్పుడే తన ఊసులు నలుగురితో పంచుతోంది. అప్పట్లో మా దగ్గరే ఉంటున్న మా అమ్మ కూడా ’ఒక సగటు భారత నారి ఆలోచనలు..’ అంటూ తన అభి ప్రాయాలు ప్రచురించడం మొదలు పెట్టింది. కానీ ప్రస్తుత పరిస్తితుల దృష్ట్యా విజయవాడలో ఉండటం వలన కొంత కాలం తరువాత తను తిరిగి తన బ్లాగు ప్రపంచంలోకి అడుగిడుతుంది.

ఇన్ని బ్లాగులకు ప్రేరితమైన తెలుగు ప్రియులకు ఆలవాలమైన e-తెలుగు సంఘం గురించి మరో పుటలో నా అనుభవాలతో కలుస్తాను, అంతవరకూ

సెలవు,

ఇట్లు,

భవదీయుడు

రత్నమా? ముత్యమా? లేక పగడమా?

ఈ పుట ప్రచురించే ముందు చాలా సంశయించాను. కానీ, ఆలోచించిన కొద్దీ నాలో కలుగుతున్న భావనకి అన్యాయం చేస్తున్నానేమో అనిపించి ఎక్కువగా ఆలోచించడం మానేసి, ఇదిగో ఇలా మీముందు నా అభిప్రాయాన్ని ఉంచుతున్నాను. సద్బుద్దితో గ్రహిస్తారో లేక నా మది మందగతైందని తలుస్తారో మీ అభీష్టానికే వదిలేస్తున్నాను.

నేను స్వతహాగా తెలుగు TV ఛానళ్ళను చూడను. కారణాలేవైనా అవి ఎక్కువ శాతం స్త్రీని తక్కువ చేసి చూపించడమో, లేక, స్త్రీకి పలు పెడర్దాలు ఆపాదించడమో చేస్తుంటాయి అనే అభిప్రాయం నాలో చాలా బలంగా నాటుకు పోయింది. కానీ కొంత మంది స్త్రీలను చూసినప్పుడు, మహా పురుషులు అనే పదం వెలితిగా తోస్తుంది. అలాంటి మహిళలకు ఎలాంటి పద ప్రయోగం చెయ్యాలా అని బుఱ్ఱగోక్కున్నప్పుడల్లా, ఉన్న వెంట్రుకలు రాలటం తప్పితే మంచి పదం దొరకడం లేదు.

’మహా వనితలు’ అందాం అనుకుంటే.. ఈ పద ప్రయోగంలో వ్యంగ్యం తొంగి చూస్తున్నట్లుంది.

ఇంతకీ అస్సలు చెప్పొచ్చినదెవ్వరి గురించంటే.. విజయలక్ష్మి దేశికన్. వనితా TVలో నాకు చాలా నచ్చిన వ్యాఖ్యాత.

ఈవిడను ఇక్కడే, అంటే వనితాTV లోనే, మొదటి సారి చూడడం. అహా.. ఏమి మాధుర్యం.. నిజంగా పాత కాలంలో జయప్రద గృహిణిగా చేసిన పాత్రలు అన్నీ కలగలిపి ఈవిడలా ప్రాణం పోసుకున్నాయేమో. ఒక్క సౌందర్యమే ఈవిడ బలమనుకుంటే పొరపాటు చేసినట్లే అనిపిస్తుంది. ఈవిడ గళంలో ఉన్న గాత్ర శుద్ది విన్న వాళ్ళకే అర్దం అవుతుంది. అలవోకగా స్పందించె ఈవిడ సంగీత ఙ్ఞానానికి మచ్చు తునకలే వనితాTVలోవచ్చే కార్యక్రమాలు.

నేను ఈవిడను చూడక ముందు వరకూ  SP శైలజ గారు, అదేనండి మన బాలుగారి చెల్లెలు, అంటే తెగ అభిమానం. ఈవిడ కూడా చక్కగా నిండుగా చూడ ముచ్చటగా తయ్యరైయ్యె వారు. సందర్భానికి తగ్గట్టుగా వీరి ఆహార్యం ఉంటుంది. చాలా సామాన్యంగా, ఎక్కువ ఆభరణాలు లేకుండా, simpleగా, gentleగా చాలా చక్కగా తయ్యరయ్యే చాలా (.. ఇన్ని ’చాలా’లు అవసరం లేకపోయ్యినా...) కొద్ది మంది ఆడవాళ్ళలో ఈవిడ ఒక్కరు.

ప్రతీ మగువలోనూ ఏదో ఒక శక్తి అంతర్లీనంగా ఉంటుంది. కానీ అందరు మహీళ లోనూ ఉండే ఒకే ఒక్క గొప్పగుణం, స్త్రీ తత్వం. అటువంటి గొప్ప భావాన్ని కాదనుకుంటూ తమ తమ ఉనికిని మరచిపోయి ప్రఘల్బాలు పలికే మహిళలు ఇలాంటి వారిని చూసి ఏమనుకుంటారో??

ఇక అసలు విషయానికి వస్తే.. నాకు భార్యగా వచ్చే అమ్మాయి ఎలా ఉండాలో అని నేననుకున్న కొన్ని ఊహలలో వీరిరువురూ నూటికినూరు శాతం సరి పొతారు. అఫ్‍కోర్స్.. ఈ విషయం నా శ్రీమతికి తెలుసనుకోండి, కానీ అన్నీ మనం కోరుకున్నట్లు జరిగితే, దేవుడనేవాడు ఎందుకు? నా విషయం ప్రక్కన పెడితే..

విజయలక్ష్మి దేశికన్.. ఈవిడ మాటలో ఎంత వినయం.. ఎంత స్పష్టత.. ఎంత కమ్మదనం.. అబ్బో.. ఏమి చెప్పమంటారు. శ్రావ్యమైన కంఠం.. ప్రతీ రాగం గురించి లోతైన అవగాహన..ఏ రాగాన్ని ఏ సంగీత దర్శకుడు ఏ ఏ సందర్బాలలో.. ఏ ఏ విధంగా .. ఎప్పుడెప్పుడు.. ఎలా ప్రయోగించారో తెలుసు కోవాలంటె, ఈవిడ చేసే కార్యక్రమాలు చూసి తీరాల్సిందే. విజయలక్ష్మి దేశికన్.. ఈ పేరు వింటుంటే, ఈవిడ తెలుగు అమ్మాయి లాగా అనిపించడంలేదు. కానీ ఈమె పలికే తెలుగు చూస్తూంటే, చాలా కాలంగా తెలుగుని చిలికి___ కాచి___ చల్లార్చి___ వాడ బోసారేమో అనిపిస్తోంది. ఈవిడ గురించి నాకు చాలా తక్కువే తెలుసు, చదువరులకు ఈవిడ గురించి ఏమైనా తెలిస్తే తెలియ జేయగలరని మనవి.

ఇంకా ఏవేవో వ్రాయాలని ఉన్నా.. భావ రూపం మరో వైపు మరలి నారీ లోకం అంతా ఒక్కటై కుమ్మేస్తారేమో అని భయంతో ముగిస్తున్నాను.

అఖరుగా.. ప్రతీ ఒక్కరి ప్రతిభా పాఠవాలు మెచ్చుకోవడం తప్పు కాదని భావిస్తూ, మీలోనూ అంతర్లీనంగా నిక్షిప్తమై అప్రయోజకంగా మిగిలిపోతున్న మీ మీ శక్తి యుక్తులను వెలుగు లోకి తెస్తారని ఆశిస్తాను.

నా కలల సౌధం - A Retirement Plan : Part-2

ఆగస్టు 2006 లో నాకు వివాహమయింది. అంటే దాదాపు రెండేళ్ళవస్తోంది. ఇంత కాలమవుతున్నా.. సంతాన యోగం ప్రాప్తిస్తుందో లేదో అన్న ఆలోచన ఒక వైపు శీతాకాలం పుండులా భాధిస్తున్నా, పదిహేనేళ్ళుగా పురిటి నెప్పులు పడుతూ మరికొన్ని ఏళ్ళ తరువాత రూపం దాల్చబోయే నా ఆలోచన, ఎంతో మంది బాలల బవిష్యత్తుకు బంగారు బాట వేస్తుందనే మందు నా భాధకి ఉపశమనంలా పనిచేస్తోంది. ఏది ఏమైనా ఈ మాటల ద్వారా ఎదో చూచాయగా మీకు అర్దమయే ఉంటుదని అనుకుంటాను. లేదా..

 

నేను రిటైర్ అయ్యిన తరువాత చక్కగా ఒక విధ్యాలయం నిర్మించాలనుకుంటున్నాను. ఇక్కడ ఒక విధ్యాలయం అనేకన్నా రెండు రకాల విధ్యాలయాలు అంటే బాగుంటుందేమో.. వీటి యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్య మేమిటంటే.. ఉచిత మరియు ఉన్నత విధ్యని చిట్టి చిన్నారులకు ఆదిలోనే అందించాలనేది వీటి ఆశయం.. ఛ.. వీటి ఆశయమేమిటి.. నా ఆశయం. పెద్దగా కాకపోయినా.. కనీసం ఒక చిన్న తరగతిలో పది మంది బాలలకైనా ఉచితంగా.. ఒకటో తరగతి నుంచి ఎంత వరకూ వీలైతే అంత వరకూ స్వయంగా విధ్యాభ్యాసం చేయాలనేది ఒక ఆలోచనైతే.. ప్రతీ చిన్నారికీ చిన్న నాటినుంచే ఉన్నతంగా పెంచుతూ .. వారి వ్యక్తిత్వాన్ని పెంపోందించే విధంగా విధ్యాభ్యాశం జరగాలనేది మరో ఆలోచన.

 

ఇప్పుడు వీటి రెండింటి గురుంచి కొంచం విపులంగా ..

 

మెదటిది - ఉచిత విధ్య:

ఇక్కడ చేరే ప్రతీ విధ్యార్ది తల్లి తండ్రులు వారి వారి బిడ్డలను చదివించే స్తోమత లేని వారు. మరో విధంగా చెప్పాలంటే, బాల కార్మికులు. చదవాల్సిన వయస్సులో సంపాదిస్తూ వారి వారి తల్లి తండ్రులకు చేదోడు వాదోడుగా ఉండేటి వారు. వీరిలో అనాధలు కూడా ఉండవచ్చు. కానీ వారిలో చదవాలి అనేటటువంటి కోరిక బలంగా ఉండాలి. వారు వీరు అని కాకుండా.. ఎవ్వరిలోనైనా చదువుకోవాలనే తపన ఒక దావానలంలా అనుక్షణం వెలుగుతూ ఉంటే, వారికి నా ఈ చిన్న చేయూత వారిచేత అసాధ్యాల్ని సుసాధ్యం చేయిస్తుందని నమ్ముతాను.

రెండవది - ఉన్నత విధ్య:

ఇక్కడ చేరే ప్రతీ విధ్యార్ది తల్లి తండ్రులు వారి వారి బిడ్డలను చదివించే స్తోమత ఉన్నవారు. అంతే కాకుండా, వారి పిల్లల్ని వారి భవిష్యత్తుకై కలలు కనే వాళ్ళు వాటిని సాకారం చేసుకునే ప్రయత్నంలో నావంతు కృషి అగ్నికి ఆజ్యం పోసినట్లు అవ్వాలని నా ఆకాంక్ష. ఆంగ్లంలో చెప్పే ఒక నానుడి ఇక్కడ ప్రస్తావించాలి. Cheep and Best never go together. అందువల్ల, ఉన్నత ఆశయాలు సాధించాలనుకునే వారు, చాలా కష్ట పడాల్సి ఉంటుంది. ఇక్కడ కష్టం ఒక్క పిల్లలు మాత్రమే కాదు, వారి వారి తల్లి తండ్రులు కూడా. అప్పుడే మనం సమిష్టిగా అనుకున్నది సాధించగలం అన్ని నా అభిప్రాయం. ఇక్కడ చదువు ఒక్కటే కాకుండా, ఎదుగుతున్న పసి హృదయాలకు అనుగుణంగా వారి వారి అభిరుచులకు తగ్గట్టుగా extra curricular activities కూడా సమాంతరంగా సాగుతుంటాయి. అమీర్ ఖాన్ తీసిన ఆఖరి సినిమా.. తారే జమీన్ పర్ లో చూపించినట్లుగా .. పిల్లలను వివిధ కళల వైపు ప్రోత్సహించ వచ్చు.. వివిధ ఆటలలో ప్రావిణ్యం పొందేటట్లు ప్రోత్సహించవచ్చు.

 

క్రిందటి పుట పూర్తిగా ఉపోధ్ఘాతమయితే.. ఈ పుటలో నాంది పలికాను. తదుపరి పుటలో మొదటి విధ్యాలయం గురించి.. అంత వరకూ..

ఇట్లు,

భవధీయుడు

నా కలల సౌధం - A Retirement Plan : Part-1

ఈ టపా వ్రాసేనాటికి నా వయస్సు ముఫ్ఫయి ఆరు .. కానీ నా ఈ ఆలోచన నేను ఇంటర్ మీడియట్ చేసే రోజుల్లోనే కలిగింది. అంటే 1991 - 1993లలో అన్నమాట.. దాదాపుగా పదిహేనేళ్ళ క్రిందట ఉద్బవించిన ఈ కల నానాటికీ వేళ్ళూని వివిధ ఆలోచనలతో దిన దిన ప్రవర్దమానంగా ఎదుగుతూ పలు పలు శాఖలతో, అంటే క్రొత్త క్రొత్త ఆలోచనలతో ఎన్నో ఎన్నెన్నో రూపాలు దాల్చుతోంది. నేను ఈ ఆలోచనలకు రూపకల్పన నా retirement అయ్యిన తరువాత చేద్దాం అనుకుంటున్నాను. ఇంతకీ ఈ retirement ఎప్పుడో చెప్పలేదు కదా.. నాకు యాభై ఐదు వచ్చిన తరువాత ఇంక ఉద్యోగం చెయ్యకుండా, అంటే ఉద్యోగ రీత్యా సంపాదించ కుండా అన్న మాట. సంపాదన అనేది ఉద్యోగం నుంచి కాకుండా, పూర్తి సమయం నాకల కోసం వెచ్చిస్తూ వీలున్నప్పుడు ఆర్దిక సహాయం కావాలి కాబట్టి, part timeగా సంపాదిస్తానన్నమాట.

 

ఇక అస్సలు విషయానికి వద్దాం. నేను పుట్టింది, పెరిగింది అంతా పూర్తిగా విజయవాడ. నా చదువులో ఎక్కువ శాతం గవర్నమెంటు వారి విధ్యాలయాలలోనే జరిగింది. పదవ తరగతి వరకూ, గాంధీ నగర్ లోని, SKPVV Hindu High School లో.. SRR&CVR Govt Collegeలో ఇంటర్ మీడియట్  జరిగింది. ఇవే కాకుండా, ఘంటశాల వారి పేరు మీద నిర్మించ బడిన Govt musical collegeలో సర్టిఫికెట్ వరకూ నాట్యశాధన .. ఆ తరువాత, రాజమెండ్రిలో డిప్లోమా అన్నీ ప్రభుత్వ విధ్యాలయాలలోనే జరిగింది. ఆ తరువాత నేను చదువుదామనుకున్న, B.Sc., with Computers, ఆ రోజుల్లో, మా వూళ్ళో, అదేనండీ విజయవాడలో ఏ ప్రభుత్వ విధ్యాలయంలో లేక పోవడం వల్ల.. ఉన్న ప్రైవేటు విధ్యాలయాలలో డొనేషన్ కట్టి చదివే స్తోమత లేని నాకు దేవుడిచ్చిన వరంలా, విజయవాడకు 20KM దూరంలో ఉన్న Dr. Zakhir Hussain College of Arts and Scienceలో కొన్ని మెరిట్ సీట్లు ఖాళీగా ఉన్నాయని తెలియడం వల్ల అక్కడ చేరవలసి వచ్చింది. ఇదంతా ఒక ఉపోధ్ఘాతం మాత్రమే.

 

ఈ ఉపోధ్ఘాతం వల్ల మీరు గమనించ వలసినది ఏమిటంటే, నాకు, ప్రబుత్వ విధ్యాలయాలకీ అవినాభావ సంభంధం ఉంది అని. అందువల్ల, ప్రభుత్వ విధ్యాలయాల మీద ఒకింత ఎక్కువ గౌరవం ఉందనే చెప్పవచ్చు. ఎందరో అనుకునేటట్లు, "ప్రభుత్వ విధ్యాలయాలలో చదువు", వానాకాలం చదువులా కాకుండా, చదువుకునే వాడి.. చదువు కొనే వాడికి ఉన్నంత తేడా ఉంటుందనేది నా అభిప్రాయం. ప్రభుత్వాలు మనకు అన్ని వసతులూ కల్పిస్తున్నాయి, కానీ మనమే వాటిని ఉపయోగించు కోవటం లేదు అని నా అభిప్రాయం. ఇక్కడ ప్రభుత్వం అంటే, కాంగ్రేస్ అనో .. తెలుగు దేశం అనో.. లేక మరోక పార్టీ అని కాదు నా అభిప్రాయం. పార్టీ ఏదైనా, మౌళిక సదుపాయాలు సమకూర్చే యంత్రాంగం అని నా అభిప్రాయం.

 

"సృజన - అనుసృజన" గా ప్రచురిస్తున్న కొల్లూరి శోమ శంకర్ గారినుంచి ప్రేరేపితుడనై, ప్రతీ పెద్ద విషయాన్ని చిన్న చిన్న భాగాలుగా విడగొడితే బాగుంటుందని భావించి, నా ఈ కలని ఎంత విపులంగా వీలైతే అంత విపులంగా క్లుప్తంగా వివరించడానికి ప్రయత్నిస్తాను. ఈ పుట ఉపోధ్ఘాతం అయితే, వచ్చే పుట నా కలకు నాంది. అంత వరకూ మీ మీ విలువైన స్పందనలు / సూచనలు / అభిప్రాయాలు / వగైరా .. వగైరా.. తెలియజేయడం మరచి పోవద్దు.

ఇట్లు,

భవదీయుడు